Πόση πτώση άραγε μας μένει ως την κορφή;

*τίτλος εμπνευσμένος από το ρητό του Ελληνοκύπριου συγγραφέα και ποιητή Κώστα Μόντη.

Φωτογραφία: Γιάννης Νικολάου.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο με το που στάθηκα μπροστά στη σκάλα που βλέπεις, χιλιάδες σκέψεις -συνειρμικές ή και όχι τόσο- πλημμύρισαν το μυαλό μου.

Ήθελα να την κατέβω αλλά ποιος ανεβαίνει μετά;

Και να την κατέβω να πάω που;

Και ένας ανεξήγητος φόβος… Και μια ανησυχία για το που οδηγεί… Και μετά κι άλλες σκέψεις…

Κι εκείνο το ρητό που λέει ότι πίστη σημαίνει να ανεβαίνεις στο πρώτο σκαλοπάτι, ακόμα και όταν δεν βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα…

Και μετά ακόμα πιο συνειρμικά η σκέψη του Μόντη: “Πόση πτώση άραγε μας μένει ως την κορφή”;

Και αν, αλήθεια, δεν φτάσουμε ποτέ στην κορφή;

Και αν, αλήθεια, όλο αυτό που ζούμε έχει μόνο σκαλιά προς τα κάτω και όχι προς τα πάνω;

Και αν…; Και πόσα ακόμα αν…; Και πόσοι ακόμα φόβοι; Ανησυχίες; Σκέψεις; Προβληματισμοί;

Και έως πότε;

Και εκεί που η μία σκέψη έσερνε την προηγούμενη, μια άλλη οπτική ήρθε να κάνει τη διαφορά και να αλλάξει το “ρου” της ιστορίας μου.

Ένα ακόμα “και αν”. “Κι αν η σκάλα συμβολίζει το ανέβασμα και όχι το κατέβασμα; Και αν απλά παρασύρεσαι από το πού βρίσκεσαι εκείνη τη μία στιγμή που την βλέπεις”; Και μετά παύση. Καμία επεξήγηση, κανένας πλεονασμός, κανένα επιχείρημα, καμία ανάγκη πειθούς.

Λες;!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Related Post

Συμβουλές για τους λάτρεις της μουσικής…Συμβουλές για τους λάτρεις της μουσικής…

Με τον Κωνσταντίνο Δημηνάκη ήμουν συμμαθήτρια στο Λύκειο. Τη σύζυγό του, την Χριστιάνα, δεν είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω. Ελπίζοντας σύντομα να τους φιλοξενήσουμε στο Choosehappiness.gr -και να γίνουμε κοινωνοί της πολυδιάστατης πορείας τους στο κόσμο της μουσικής- ας δούμε το βίντεο που ανέβασαν από τη Βιέννη στη κοινή

“Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα” του Ετγκαρ Κερετ“Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα” του Ετγκαρ Κερετ

Από το βιβλίο “Αγάπης Γράμματα”. Το λεωφορείο σταματάει, ο οδηγός σου χαμογελάει, τα παράθυρα λάμπουν κι έχεις άφθονα ψιλά. Στα αριστερά, στη σειρά με τα μονά καθίσματα, το τελευταίο, το αγαπημένο σου, είναι άδειο, σαν να γράφει το όνομά σου. Το λεωφορείο ξεκινάει, τα φανάρια γίνονται πράσινα καθώς πλησιάζει, και