Αχ μαμά…

Γράφει η Νατάσα Τσιτλακίδου.

Αισίως 44 ετών. Είμαι μαμά δύο αξιολάτρευτων κοριτσιών. Η μεγάλη κόρη μου είναι 12 και η μικρή μου, σε λίγες
μέρες θα γίνει 8. Κι όμως, άργησα πολύ να καταλάβω και να δικαιολογήσω τη δική μου μαμά. Εξάλλου, η σχέση
μάνας -κόρης είναι αρκετά σύνθετη και πολύπλοκη. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου, η σχέση μου με τη μαμά
μου, ταλανίστηκε. Μετά τα 25 μου τα θέματα άρχισαν να λύνονται. Το ωραιότερο ταξίδι της ζωής μου -και πιστεύω
και της μαμάς μου-, ήταν εκείνο που κάναμε μαζί στην Τήνο. Περάσαμε ονειρεμένα.

Όταν πια έγινα κι εγώ μανούλα. τότε ήρθαμε ακόμη πιο κοντά. Πιο κοντά από ποτέ. Τώρα ομολογώ ό,τι «έχω μπει, για τα καλά, στα παπούτσια της». Ώρες, ώρες ακούγομαι σαν τη μαμά μου. Λέω τις ίδιες ακριβώς κουβέντες. Συμπεριφέρομαι όπως εκείνη. Και τώρα πια, που τα έχω καταλάβει όλα, όλα αυτά που έκανε εκείνη για μένα και τον αδερφό μου, το λιγότερο που μπορώ να κάνω εγώ για αυτήν, είναι να της αφιερώσω εκτός από ένα κομμάτι της ψυχής μου -που έτσι κι αλλιώς της ανήκει, από τη στιγμή που μ’ έφερε σ’ αυτόν τον κόσμο- , αυτά τα λίγα λόγια, ένα τεράστιο ευχαριστώ και ένα ακόμη πιο τεράστιο Σ’ ΑΓΑΠΩ!


Όταν γίνεσαι μάνα κατά κάποιο θεϊκό τρόπο ξαναγεννιέσαι. Δεν είσαι αυτή που ήσουν, είσαι κάποια άλλη. Έχεις μια φωτεινότητα και μία λάμψη που πηγάζουν από το θαύμα της γέννας. Δεν σε απασχολούν θέματα που πριν γιγάντωνες και θεωρούσες ανυπέρβλητα. Ξαφνικά ωριμάζεις. Φροντίζεις ένα πλάσμα που στηρίζεται απόλυτα σε σένα. Γελάς εσύ και το μωρό σου χαίρεται, κλαις εσύ και το μωρό σου αγχώνεται.

Όλο αυτό με το πέρασμα των χρόνων εξελίσσεται. Μαθαίνεις από τα λάθη σου, μαθαίνεις τόσο τις παραξενιές όσο και τις ομορφιές του παιδιού σου. Αντίστοιχα και το παιδί σου, αντιλαμβάνεται τις πράξεις σου, σε δικαιολογεί και σε αγαπά με όλο του το είναι.


Ο ρόλος μας είναι δύσκολος όμως και τόσο ευλογημένος. Υπάρχουν μανούλες που δουλεύουν και λείπουν πολλές
ώρες από το σπίτι. Που όταν επιστρέφουν δεν έχουν την πολυτέλεια να τα βρίσκουν όλα έτοιμα. Οι υποχρεώσεις
ατελείωτες, ο χρόνος όμως όχι…

Υπάρχουν μανούλες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνες. Που προσπαθούν να αναπληρώσουν την απουσία του μπαμπά και να γιατρέψουν την πληγή, που έχει προκαλέσει ο χωρισμός, στις τρυφερές και αγνές ψυχούλες των παιδιών τους.

Οι μαμάδες δίνουμε όλο μας τον εαυτό, όλη μας την ενέργεια και όλη μας την αγάπη στα παιδιά μας. Επιθυμούμε να είναι γερά και ευτυχισμένα. Να ζήσουν τη ζωή τους όπως αυτά επιθυμούν κουβαλώντας πάντοτε μέσα τους, τις αξίες, τις συμβουλές και τις αναμνήσεις που τους χαρίσαμε.


9 Μαΐου όλες μας περιμένουμε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί και ένα «Σ’ ΑΓΑΠΩ», από τα παιδιά μας.
Αυτά αρκούν για να σβηστεί κάθε κούραση και κάθε στεναχώρια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Related Post

Ποιοτικός χρόνος γονέα-παιδιού.Ποιοτικός χρόνος γονέα-παιδιού.

Γράφει η Νατάσα Τσιτλακίδου. Μία άκρως ενδιαφέρουσα ενημερωτική συνάντηση γονέων. Ποιοτικός χρόνος γονέα-παιδιού. Το 1ο ΠΕ.Κ.Ε.Σ (Περιφερειακό Κέντρο Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού) Κεντρικής Μακεδονίας σε συνεργασία με τοΔήμο Θεσσαλονίκης, θα πραγματοποιήσουν τη διαδικτυακή – ενημερωτική συνάντηση με θέμα: «Ο ποιοτικός χρόνος του γονέα με το παιδί του». Η διαδικτυακή – ενημερωτική συνάντηση

Κατασκήνωση με αθλητικό πνεύμα.Κατασκήνωση με αθλητικό πνεύμα.

Γράφει η Νατάσα Τσιτλακίδου. Το BBS Lab Cab για πρώτη χρονιά διοργανώνει δύο καλοκαιρινά Καμπ, την ίδια περίοδο: 9 έως 16 Ιουλίου. Το Basketball Camp με ομάδες από όλη την Ελλάδα θα συναντηθεί με το Sports Camp, στις εγκαταστάσεις της κατασκήνωσης YUPPI στην Κρυοπηγή Χαλκιδικής. Σκοπός της διοργάνωσης είναι να