Της γυναίκας η καρδιά -δεν- είναι άβυσσος…

Γράφει η Νατάσα Τσιτλακίδου.

Φλεβάρης, ο κουτσός, ο καλοκαιρινός, ο απρόβλεπτος, ο ερωτιάρης…


Εμείς οι γυναίκες όσο κι αν μεγαλώνουμε, όσο και αν προσπαθούμε να δείξουμε υπεράνω και ώριμες,
κατά βάθος, η καρδιά μας παραμένει τρυφερή, ρομαντική, παιχνιδιάρα, κοριτσίστικη.

Μπορεί να σνομπάρουμε τον Άγιο Βαλεντίνο, τα δώρα, τα λουλούδια, τις κάρτες με τις καρδούλες και τα σχετικά, όμως σαν έρθει εκείνη η μέρα, όλες μας περιμένουμε να πάρουμε το κατιτίς μας.


Τελικά, της γυναίκας η καρδιά -δεν- είναι άβυσσος.

Μια γυναίκα, ανεξάρτητα αν είναι παντρεμένη, αν είναι μαμά, έχει μετρημένες και ξεκάθαρες επιθυμίες. Ξεκάθαρες βέβαια μόνο από τη γυναικεία ματιά. Η γυναικεία αντίληψη «απέχει έτη φωτός» από την αντρική.

Αυτό που είναι αυτονόητο, ολοφάνερο για μια γυναίκα, για έναν άντρα αποτελεί ανεξιχνίαστο μυστήριο…

Αν δεν πει η γυναίκα στον άντρα της να πετάξει τα σκουπίδια ή να σηκώσει το μαξιλάρι από το πάτωμα το πιθανότερο είναι να μην κάνει απολύτως τίποτα. Αν του το πει όμως, μάλλον, θα το κάνει.

Έχουν όμως και οι άντρες τα δικά τους «αυτονόητα». Ο χώρος τους και ο χρόνος τους, είναι τα πιο βασικά. Εμείς οι γυναίκες από την άλλη, συνήθως, θέλουμε το χώρο και τον χρόνο μας να τον μοιραζόμαστε με τον σύντροφό μας. Έτσι αντιλαμβανόμαστε το ενδιαφέρον, τον πόθο, την αγάπη.


Δύσκολες οι σχέσεις, δύσκολος ο γάμος.

Αυτό πάντως που μπορώ να πω, μάλλον με σιγουριά, είναι ό,τι τα ετερώνυμα δεν έλκονται. Ο νόμος αυτός, είναι νόμος της φυσικής και όχι των ανθρώπων. Τα αντίθετα έλκονται στην αρχή, στα «μέλια». Όταν όμως ο έρωτας κάποια στιγμή σβηστεί, η ένταση ανάμεσα στο ζευγάρι, δεν θα έχει νοστιμάδα.

Τα «αποκαλυπτήρια», τελικώς θα γίνουν.

Όταν υπάρχουν κοινά ενδιαφέροντα, χόμπι, γούστα, αδυναμίες, τότε τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Ωστόσο τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και η ζωή έχει αποδείξει ότι τα πάντα μπορεί να συμβούν.

Είτε είμαστε ετερώνυμοι είτε ομώνυμοι το θέμα είναι να περνάμε καλά. Να τα έχουμε πρωτίστως καλά με τον εαυτό μας και έπειτα με τον σύντροφό μας.

Να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου -ακόμη και αν μας πέφτουν λιγάκι μεγάλα ή το αντίστροφο-.

Δεν θα πάθουμε και τίποτε αν κάτσουμε μαζί του και παίξουμε τάβλι ή δούμε κανένα ματσάκι στην τηλεόραση. Όμως, ούτε κι ο σύντροφός μας θα πάθει κάτι αν μας φέρει ένα μπουκέτο ανεμώνες ή ένα κουτί σοκολατάκια.

Και ας μην είναι 14 του Φλεβάρη…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Related Post

Μαμάδων έργα: Σοφία Σαραγιώτη.Μαμάδων έργα: Σοφία Σαραγιώτη.

Γράφει η Νατάσα Τσιτλακίδου. Μητέρα, μανούλα, μαμά. Δύσκολος ρόλος. Απαιτεί ψυχική, πνευματική και σωματική δύναμη. Ένα πολυεργαλείο που προσπαθεί καθημερινά, να χωρέσει μέσα σε περίπου δώδεκα ώρες, υποχρεώσεις τις οποίες δεν μπορώ καν να απαριθμήσω. Τί γίνεται όμως, όταν η μαμά εργάζεται; Εκεί ανεβαίνουμε επίπεδο. Το θετικό είναι ότι τουλάχιστον

Ζωή σαν παραμύθι;Ζωή σαν παραμύθι;

Γράφει η Νατάσα Τσιτλακίδου. Ας γνωριστούμε λιγάκι καλύτερα. Μια φορά κι έναν καιρό… Καλά δεν θα σας πω και την ιστορία της ζωής μου. Εξάλλου είναι αρκετά γεμάτη και πολυτάραχη για να μπορέσει να χωρέσει σε μερικές αράδες. Θα σας πω, όμως, πώς πέρασα τον τελευταίο, περίπου χρόνο. Ω, ναι