Έλενα Παπαδοπούλου: Η ζωγράφος.

Η Λένα, όπως την αποκαλούμε οι φίλοι, είναι πολύτεκνη μαμά. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με αυτήν της την ιδιότητα, γιατί είναι η πρώτη από τις ιδιότητες που θαυμάζω πάνω της.

Η Λένα είναι ζωγράφος. Για αυτήν της την ιδιότητα δεν είχα ιδέα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ώσπου ένα απόγευμα που την κάλεσα να πιούμε καφέ στο κατάστημα εστίασης που διατηρούσαμε με το σύζυγό μου, στη Βανίλια, την είδα να καταφτάνει με χρώματα και πινέλα.

Πήρε το καφεδάκι της, τράβηξε λίγο παραπέρα τον καναπέ και άρχισε να μεγαλουργεί, αφήνοντάς μας άφωνους με τη σβελτάδα και το ταλέντο της.

Εκείνα τα Χριστούγεννα, να μην στα πολυλογώ, ο χιονάνθρωπος ήταν η μασκότ της ¨Βανίλιας¨ενώ κάπως έτσι απαίτησα να δω και τα υπόλοιπα έργα της. ¨Α, δεν κρατάω αρχείο“, μου είπε πολύ φυσικά και αυθόρμητα, λες και μου έλεγε το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο…!

(Τα παρακάτω έργα είναι όσα κατά τύχη εντόπισε στους φακέλους της στην ¨Επιφάνεια εργασίας¨ του υπολογιστή της. Να κάτι τέτοια συμβαίνουν όταν δεν έχεις συναίσθηση της αξίας σου)

Η Λένα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ναι, μεγάλωσε κι εκείνη σε πολύτεκνη οικογένεια. Επί τρία χρόνια παρακολούθησε την ιδιωτική σχολή ζωγραφικής του Γεωργίου Ψαράκη ενώ ακολούθησαν ακόμα τρία χρόνια μαθημάτων στη Σχολή Ελεύθερου Σχεδίου του Χρήστου Τυρεκίδη. Κι όμως… Το ταξίδι της γνώσης δεν σταμάτησε εκεί, αφού για κάνα χρόνο παρακολούθησε μαθήματα ασπρόμαυρης φωτογραφίας, με τον φωτογράφο Ιωάννη Παναγή Πατρίκιο.

Όση ώρα εντυπωσιάζομαι με τα έργα της, την πιάνω με την άκρη του ματιού μου να εντυπωσιάζεται που εντυπωσιάζομαι. ¨Αυτά είναι για βραβείο, ρε¨, μονολογώ για να μου απαντήσει πάλι με απόλυτα φυσικό τρόπο ότι ναι, διακρίθηκε όσο πήγαινε γυμνάσιο με το 2ο βραβείο σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό ζωγραφικής με θέμα την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αχ κι αν πίστευες ότι κάπου σε αυτό το σημείο τελειώνουν τα…τρόπαιά της, σε πληροφορώ πως είσαι βαθιά γελασμένος. Ανάμεσα στα ¨έλα μωρέ, τι έχω κάνει;¨, κατά λάθος μου αναφέρει ότι ασχολήθηκε έναν ολόκληρο χρόνο με το σχεδιασμό και την κατασκευή κοσμημάτων με κρύσταλλα swarovski ενώ άπλωσε τα δίκτυα της και στον κόσμο των ενδυμάτων, μιας και συνεργάστηκε με εταιρείες ρούχων για σχεδιασμό μακετών ενώ παρακολούθησε και αντίστοιχα σεμινάρια πάνω στον εν λόγω κλάδο.

Σταματάω σχεδόν απότομα το… ξεφύλλισμα των έργων της και την κοιτάω με αποφασιστικό τρόπο, σχεδόν στραβωμένη. ¨Καλά, ρε, πότε τα πρόλαβες όλα αυτά;¨. Σκέφτομαι ότι είμαστε σχεδόν συνομίληκες και έχει προλάβει και παιδιά να έχει στο πανεπιστήμιο και να έχει εξειδικευτεί σε τόσες πτυχές της Τέχνης. Συνεχίζει να δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει την έκπληξη μου.

Βέβαια, δεν τολμάει να μην μου πει και τι άλλο έχει κάνει. (Ποιος ξέρει πώς την κοίταξα, Θεέ μου!)

Η Λένα, λοιπόν, έχει εργαστεί τρία χρόνια ως γραφίστρια ενώ έχει παρακολουθήσει ΚΑΙ μαθήματα αγιογραφίας στην Ενορία του Αγίου Παύλου στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. (Θυμίστε μου να μην τολμήσω να ξαναγκρινιάξω ότι δεν προλαβαίνω όταν εκείνη τα πρόλαβε όλα αυτά, μεγαλώνοντας παράλληλα τόσα παιδιά, ούσα συνεχώς στις επάλξεις…)

Κλείνοντας, θα μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία που δεν μου είπε η ίδια, την διασταύρωσα όμως από καλά πληροφορημένες πηγές. Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, λοιπόν, η Λένα δήλωσε συμμετοχή σε ένα διαγωνισμό για σχεδιασμό ρούχων, που διοργάνωνε τότε το ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Την επόμενη κιόλας μέρα δέχθηκε τηλέφωνο από το γραφείο του Μάκη Τσέλιου, ο οποίος την προσκαλούσε να παρευρεθεί την αμέσως επόμενη μέρα σε μια εκδηλωσή του στην Αθήνα, καθώς ήθελε να τη γνωρίσει προσωπικά, ενθουσιασμένος από τις δημιουργίες της. Όσο κι αν ήθελε να πάει, οι ανειλημμένες υποχρεώσεις της δεν της το επέτρεψαν και κάπως έτσι έκλεισε -προσωρινά θα προσθέσω εγώ- κι αυτός ο κύκλος δημιουργίας.

Η Λένα -Anel για όσους την ψάξετε στο facebook- τα τελευταία δεκάξι χρόνια ασχολείται με τις Χριστουγεννιάτικες βιτρίνες καταστημάτων και -πίστεψέ με- η συνεργασία μαζί της είναι εμπειρία ζωής για λόγους που δεν μπορώ να σου εξηγήσω μέσα από μια σύντομη παρουσίαση.

Αφού πρώτα την μάλωσα για τη σεμνότητα της, την ρώτησα στο τέλος ποιο από όλα της τα δημιουργήματα θεωρεί πιο σπουδαίο. ¨Θέλει και ρώτημα; Τα παιδιά μου¨, μου απάντησε και δεν σου κρύβω ότι με συγκίνησε.

(*Παύλο, είσαι πολύ τυχερός που έχεις την Ελένη. Ελένη, είσαι πολύ τυχερή που έχεις τον Παύλο. Σας αγαπάμε!)

Εάν θέλεις να δεις και κάποια ακόμα έργα της Λένας, δεν έχεις παρά να μας ακολουθήσεις στο facebook του Choosehappiness.gr: https://www.facebook.com/villyargiroudi

1 σχόλιο στο “Έλενα Παπαδοπούλου: Η ζωγράφος.”

  1. Ο/Η Χρήστος Τυρεκίδης λέει:

    Κάποια “πράγματα” δεν χρειάζονται δάκτυλα να σου δείξουν το που βρίσκονται, αρκεί τα μάτια που τ’ αναζητούν έχουν πίσω τους με ψυχές, που με σύνεση ζυγιάζουν σωστά την αξία και το βάρος κάθε πολύτιμου, όπως ο χρυσός!
    Στα αθόρυβα, τα καθαρά, στα χαμηλά, που λόγω βάρους είναι εκεί η φυσική θέση τους!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Related Post

Ν. Τσιτλακίδου: “Η αθωότητα, η λαχτάρα και η παρορμητικότητα της «μικρής Νατάσας», θα με ακολουθούν για πάντα”.Ν. Τσιτλακίδου: “Η αθωότητα, η λαχτάρα και η παρορμητικότητα της «μικρής Νατάσας», θα με ακολουθούν για πάντα”.

Την Νατάσα τη γνώρισα στο περιοδικό “Επιλογές” της εφημερίδας “Μακεδονία”. Η σχέση μας ξεκίνησε ως καθαρά επαγγελματική για να εξελιχθεί με το πέρασμα των χρόνων σε βαθιά οικογενειακή, καθώς μου έκανε την τιμή να δεχτεί την πρότασή μας να βαφτίσει τον γιο μας και να γίνει η πνευματική του μαμά.

Δήμητρα Γιαννοπούλου: Από τα τρίποντα των παρκέ στα τρίποντα της γεύσης”.Δήμητρα Γιαννοπούλου: Από τα τρίποντα των παρκέ στα τρίποντα της γεύσης”.

Είχες κι εσύ στο σχολείο, όπως συνηθίζουν να λένε, εκείνο το ψηλό κορίτσι που έπαιζε μπάσκετ, ήταν λίγο απόμακρο και μπλαζέ και οι συζητήσεις του πάντα περιστρέφονταν γύρω από τις επιτυχίες του, τις διακρίσεις και τους πόντους του; Σε ρωτάω γιατί στο δικό μου σχολείο το “κορίτσι του μπάσκετ” μας