Γράμμα 40.

Του Χόρχε Μπουκαϊ.

Με πονάει ο θυμός σου.

Με πονάει η θλίψη σου.

Με πονάει η οργή σου.

Αλλά αυτό που με πονάει περισσότερο

είναι η σιωπή σου…

Που νιώθω πως κρύβεσαι από μένα.

Που στέκεσαι πίσω από τα “δεν ξέρω” σου.

Που, όπως στο τανγκό:

Σε ψάχνω και δεν είσαι πια εδώ.

Χρειάζεσαι δικαιολογία για να με αποχωριστείς;

Μπορώ να ανέβω το πιο ψηλό βουνό με τη βοήθειά σου.

Χωρίς εσένα κουράζομαι ακόμα και να παίζω κρυφτό,

κουράζομαι να πηδώ εμπόδια,

κουράζομαι να καυγαδίζω με τη περηφάνια σου,

κουράζομαι να χτυπάω την πόρτα

που και οι δύο θέλουμε να ανοίξει

και που εσύ κρατάς κλειστή.

Δεν πιστεύω την σύγχυσή σου

αλλά τις αναστολές σου.

Δεν πιστεύω το “χρόνο” σου

αλλά την περηφάνια σου.

Δεν πιστεύω το μίσος σου

αλλά την απογοήτευσή σου.

Δεν πιστεύω τη συμπεριφορά σου

αλλά τα συναισθήματά σου.

Νιώθω σαν τον τυφλό

στο ποίημα του Ραφαέλ ντε Λεόν

“που κουνά το μαντήλι του κλαίγοντας

και δεν καταλαβαίνει πως το τρένο

πάει ώρα που έχει φύγει…”.

Έλα! Άνοιξε! Μίλα! Πάλεψε!

Εδώ είμαι!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Related Post

Φτάσε στον πάτο!Φτάσε στον πάτο!

Όταν το Choosehappiness πρωτοήρθε στη ζωή μου ως σκέψη, πριν από αρκετά χρόνια, περνούσα μια ενδιαφέρουσα και συνάμα πρωτόγνωρη περίοδο. Ετοιμαζόμουν να γίνω μαμά και είχα την ανάγκη να φέρω τον μικρό μου σε έναν καλύτερο κόσμο, σε έναν πιο φωτεινό κόσμο, σε έναν πιο αισιόδοξο κόσμο. Είχα την υποχρέωση